AFTERSHoCKk

ทั้งที่เมื่อวานอากาศยังร้อน แดดยังส่องแสงเปรี้ยง แต่อยู่ดีๆวันนี้ตื่นเช้าขึ้นมาก็พบว่า อากาศเย็นลงกะทันหัน พอออกจากห้องนอน ตรงออกไปยังระเบียงหลังบ้าน ลมหนาวก็พัดแทรกผ่านชุดนอนเข้ามา จนต้องรีบเอามือกอดอกแล้วเดินกลับเข้ามาในบ้าน เพื่อไปนั่งใกล้หน้าต่างกระจกซึ่งปิดไว้ ปล่อยแต่แสงแดดส่องเข้ามาเพียงอย่างเดียว

ลมหนาวมาแล้ว... มาแบบไม่ทันตั้งตัว

ผมชอบฤดูหนาว ที่จริงก็ชอบหมดทุกฤดูแหละครับ เพราะหลายใจ ;P

 แต่ที่ชอบมากที่สุดก็จะเป็นฤดูหนาวนี่แหละ ไม่ว่าจะเป็นฤดูหนาวในปีไหนๆก็ดูไม่ค่อยต่างกันนัก อากาศมันจะเย็นๆชวนให้ชื่นใจ และผ่อนคลายความร้อนใจลงไปได้ (บ้าง)

แต่สิ่งที่ชอบทำที่สุดและง่ายที่สุดสำหรับหน้าหนาวก็คือ ใส่เสื้อกันหนาวหนาๆ แล้วก็ไปเดินเล่นริมทางเดินเวลาที่หมอกโปรยบางๆ ทำให้สดชื่นดี

ฤดูหนาว... ความทรงจำมากมายถูกฝากไว้กับฤดูนี้ และจะถูกเบิกออกมาโดยอัตโนมัติเมื่อยามที่ฤดูนี้ผ่านมาถึง หนึ่งในความทรงจำชั้นต้นที่มักถูกเบิกออกมาบ่อยๆมักเป็นเรื่องเรื่องราวในวัยเด็ก...

ผมจำได้ว่าเสื้อกันหนาวผมหายบ่อย...

ผมไม่ใช่เด็กขี้ลืม... แต่ผมมักจะเผลอจำไม่ได้ว่าผมวางของไว้ที่ไหน แม่เลยมักมีคำสั่งว่า... เวลาไปโรงเรียน ห้ามถอดเสื้อกันหนาวทิ้งไว้เด็ดขาด (ถ้าหน้าฝนก็เปลี่ยนเป็นร่มแทน) แต่เด็กๆผมเป็นขี้ร้อน พอถึงช่วงบ่าย ก็จะรู้สึกร้อนๆคันๆเลยต้องถอดเสื้อกันหนาวออก แล้วก็วางไว้ จากนั้นก็ไปเล่น เรียน และ กลับบ้าน พอตกเย็น แม่เห็นผม แม่ก็จะถามว่า

“ทำเสื้อกันหนาวหายอีกแล้วใช่ไหม?”

เป็นคำถามที่ชี้นำชะมัด!

ฤดูหนาวปีนี้ ผมยังไม่ได้ทำเสื้อกันหนาวหาย...เพราะ ลมหนาวเพิ่งมาได้วันนี้วันเดียว

และผมไม่ได้เอาเสื้อกันหนาวไป  ถ้าหายอีกก็ดูจะเกินไปหน่อย

ช่วงฤดูหนาวกับเทศกาลลอยกระทงมักเป็นอะไรที่แยกกันไปออก (จำได้ติดตาเพราะเสื้อผมเป็นรูเนื่องจากธูปในกระทงจี้เข้าไป)  สมัยที่ยังเป็นเด็ก ความตื่นตาตื่นใจมักจะเป็นการดูพลุที่ถูกจุดสว่างไสวยามค่ำคืน

ชอบเสียง ฟิ้วดังๆ ชอบสายแสงที่พุ่งขึ้นฟ้า และชอบประกายไฟที่แตกออกมากลายเป็นไฟหลากสี แล้ววับหายไป ดูเหมือนพลุจะแข่งแสงกับแสงดาว แต่...พลุก็คือพลุ ดาวก็คือดาวอยู่วันยันค่ำ

ปีนี้อยากดูพลุอีก... แต่ก็ไม่ได้ดู เพราะไม่อยากเบียดเสียดกับผู้คนและกลุ่มเด็กที่เล่นประทัดซึ่งออกจะรุนแรงไปสักหน่อย เคยเห็นเด็กบางกลุ่มเล่นประทัดแบบโยนใส่กัน ซึ่งดูอันตรายไปนิด ความน่ากลัวของประทัดไม่ได้อยู่ที่การระเบิดของมันเพียงอย่างเดียว แต่ยังอยู่ที่ การที่เราไม่รู้ว่ามันมาระเบิดใกล้ๆด้วย

เมื่อก่อนผมก็เคยเล่นประทัดเหมือนกัน แต่สิ่งหนึ่งที่จะถูกสอนมาตลอดก็คือ ไปเล่นไกลๆจากคนอื่นหน่อย เนื่องจากแถวบ้านมักจะมีแต่ผู้สูงอายุ(สูงอายุมากๆ ระดับคุณตาคุณยายขึ้นไป) แล้วคนแก่ๆจะตกใจได้ง่าย ความเกรงใจและกลัวว่าคนเฒ่าคนแก่จะตกใจจนเป็นอะไรไปจะแทรกเข้ามาก่อนที่จะลงมือจุดชนวน และทำให้เราไม่กล้าที่จะทำ ผมเชื่อว่าไม่ใช่แต่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่คิดอย่างนี้ แต่ในกลุ่มเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันหลายคนก็คงคิดอย่างนี้

เราถูกอบรมให้เป็นเช่นนี้...

ฤดูหนาวปีนี้มาช้า แต่มาแบบกะทันหัน ตั้งตัวไม่ติด ผมต้องลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อกันหนาวมาใส่ น่าประหลาดเหลือเกินที่ จู่ๆ... ลมหนาวก็พัดมาผ่านใจ อย่างนี้...

ลมหนาวพัดมาก็ทำให้นึกถึง ใครบางคนเน๊อะ ?